นานแล้วสินะ ที่ไม่ได้อัพไดเลย
วันนี้เกิดอาการอยากอัพขึ้นมาซะเฉยๆ

เรื่องไรสาระเดิมๆ
หาประเด็นไม่ได้ แต่อยากจะอัพ

ก็แค่รู้สึกน้อยใจ รู้สึกมานานมากแล้ว
แต่ไม่อยากพูด พูดไปก็มีปัญหาทุกครั้ง

เมื่อวานนี้ไม่สบายเป็นหวัด ปวดหัว หายากินแก้หวัดในบ้านซักเม็ด หาไม่ได้
บอกให้แม่ซื้อมาให้ แม่ไม่ซื้อ
คงเป็นเพราะว่า คนป่วยชื่อบิ้งค์ล่ะมั้ง ไม่ใช่เบลล์หรือแบงก์เลยไม่จำเป็นต้องหายาให้กิน
โดนเลี้ยงแบบช่วยตัวเองมาตั้งแต่เด็กอยู่คนเดียว
เค้าคงคิดว่าไม่ต้องหา เดี๋ยวมันก็หากินเองได้ ไม่กินเดี๋ยวมันก็หายเอง
ถ้าเป็นอีก 2 คน คงต้องรีบหายามาป้อนถึงปาก เพราะเลี้ยงแบบช่วยตัวเองไม่เป็น รถเมล์ไม่เคยนั่ง

ไม่สบายแค่ไหน กูก็ต้องลุกขึ้นเมื่อเค้าสั่ง
ถ้าเป็นแบงก์ป่วยใครไปปลุกอาจจะถูกด่าได้ แต่อย่างที่บอก คนป่วยชื่อบิ้งค์ เรียกให้ไปนู่นไปนี่ ถ้ามึงไม่ลุก เงินมึงก็ไม่ต้องเอา

พอมาวันนี้ เสียใจสุดๆ คนกำลังจะหลับ ได้ยินประโยคนี้เต็ม 2 หู จากปากคนเป็นแม่
"มันป่วยจิงซะที่ไหน" สรุปที่กูไอค่อกแค่ก ที่กูปวดหัวเดินไม่ตรง ที่กูสั่งน้ำมูกหมดกระดาษเป็นม้วน
"สรุปว่ากูแกล้งป่วย"   ดีจังประโยคนี้ทำเอาไม่อยากลืมตา ไม่อยากลืมตาอีกตลอดไปด้วย

หลังจากประโยคนี้จบไป สมองสั่งการให้หลับทันที
ตื่นมาอีกทีเพราะแม่คุยกับพี่เบลล์ หัวข้อสนมนาจะเป็นใครได้นอกจากกูคนเดียว
พี่เบลล์ ---" แม่ก็ให้มันนอนไปดิ มันไม่สบาย"
แม่---"คอยดูนะฉันจะไม่ให้เงินมันเรียนไอที่มันขอซักบาท มันกวนประสาทตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

ย้อนเรื่องไปดูเรื่องเมื่อคืนดีกว่า

กูหลับตั้งแต่ 6โมงเย็นหลังกินยาเสร็จ
ตื่นมาตอน 3 ทุ่ม อาบน้ำ นอนต่อ
ประมาณ 3ทุ่มครึ่ง
แม่----" บิ้งค์ลุกไปไหว้ปู่เดี๋ยวนี้ เร็วลุกขึ้น"
บิ้งค์(สภาพกำลังเคลิ้ม) -----"อื่มมมมม ปวดหัว"
แม่---"ลุกขึ้น ไม่ต้องมาปวดหัวตอนนี้"
บิ้งค์----"ไม่ไป ปวดหัว"
แม่---" งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้แกไม่ต้องขออะไรจากฉันเลย"
บิ้งค์----"......................."

เห้อ........ถ้าแบงก์ไม่สบาย แค่บอกว่าปวดหัว เค้าก็ไม่ให้มันไปไหนแล้ว
แต่นี่คนที่ป่วยชื่อบิ้งค์สินะ
อยากรู้จัง ไม่รักกูแล้วให้กูเกิดมาทำไม?